barulladas

Entroido 2008

2008-02-12T22:57:00.000+01:00

Alá vai xa o entroido deste ano!un entroido en tódalas súas vertientes...e na que o importante coma sempre e pasalo ben... non importa o disfraz...que máis da se unha vai de tomate... (dentro dunha revolución de ensalada)

de bruxa....

ou coma manda a tradición de vellos....jeje se nas outras vos costou recoñecerme aquí está máis díficil...(eso que aínda me faltaba un detalle) Este sen dúbida é o entroido por excelencia, o que eu coñezo dende que nacín...e na que a diversión é ir polas casas dos veciños sen que te recoñezan e de paso comer algunha que outra filloa, orella ou o que dean...VIVA O ENTROIDO!!!

Illa dos Namorados (Gres)

2007-12-05T23:52:00.000+01:00

Hala bicar. E o bico que lle deas será polo que medirás todos os outros bicos da túa vida.

Scott Hicks: Corazóns en Atlántida

Ruinas

2007-10-24T21:59:00.000+02:00

Casas, aldeas, lugares, vidas asulagadas....As ruinas doutro tempo deixanse ver no encoro de Portodemouros coma sacadas dalgún filme. O forno, as paredes, os marcos das portas...distinguense perfectamente coma se non se notase o paso dos anos. O baixo que está o pantano, pola pouca auga que caeu estes meses, permite pasear polas vellas corredoiras e entrar nas casas que a finais dos anos 60 quedaron baixo a auga do encoro. Moitos emigraron e a outros moitos obrigáronlles a emigrar... e o peor a perder os muros que eles mesmos ou os seus devanceiros levantaran. Agora só quedan aí, baixo a auga durante a maior parte do ano, para que calquera de nós as descubra. Unha visita que merece a pena.

Made in Galiza

2007-10-08T23:15:00.000+02:00

Teño un ano e poucos días e cando escoito Clara presto atención. (...)

Nesta casa falan dunha forma moi estraña. A mamá, a papá e aos avós cando están comendo, por exemplo, escóitolles palabras como Sopa, Pásame o pan, Un pouco de sal ou Biscoito. Eu poño o oído e escoito e vou aprendendo. (...)

O problema é que de escoitar falara a mamá, papá e os avós eu xa sei polo menos cen palabras como Peido, Pis, A nena ten fame, Xa é de noite, Esta nena é moi tranquila e moi lista, Vai chover e cousas así. Eu escoito e gardo esas palabras para min e repítoas por dentro. Hai moitas palabras que escoito que aínda non comprendo como Quilómetro, Enciclopedia ou Empanada de xoubas.

O problema que teño é que, por exemplo, mamá cando fala de min con papá di A nena está esperta e de repente ven onda min e dime: Ay, mi niña, que ya despertó, ya despertastes, Clara? E eu sei que Clara son eu, mais aínda non sei por que me chama Mi niña se eu son A súa nena. Papá fai o mesmo, está falando coa avoa e di A nena debe de ter fame e vén e dime Clara, cosita, tienes hambre? E eu abro moito os ollos, intentando comprender que pasa aquí.

É unha situación estraña que se repite continuamente. Entre eles non, mais comigo cambian de forma de falar. (...)

Este texto está extraído do libro de relatos de Séchu Sende, Made in Galiza, na editorial Galaxia. É a miña recomendación se vos apetece ler, trátase de varios relatos orixinais e divertidos sobre a nosa lingua e a súa situación. Realmente interesante. A min encantoume!

Feliz cumpleanos!!!

2007-09-18T23:58:00.000+02:00

Porque hoxe, 19 de setembro, é o seu aniversario... e porque nunca falei neste blog da persoa que máis me fai rir tódolos días, coa que comparto cada vez máis aventuras...Alguén que me mostra lugares descoñecidos e marabillosos, que me regala sorrisos e abrazos, momentos inesquecibles, que cada día me entusiasma ca súa forza vital...

Feliz cumpleanos!!!!

Cantame o "Niágara en Bicicleta" e aínda que non sepas acompañala coa música da guitarra da igual!!jeje...a foto é do día da festa no Viso!!

Xabi

2007-09-11T00:42:00.000+02:00

Xabi, que lindo está!é igualiño a súa irmá Lidia cando era pequecha coma el....e a min caeseme cada día máis a baba, jeje...

De regreso...

2007-09-03T23:29:00.000+02:00

Pode que sexa esta foto a que describa mellor o meu sentir nestes momentos...necesito poñer en orde os meus pensamentos...moitas cousas en poucos días...e que a verdade non parei, o que fai que non dea asimilado tódalas cousas que fixen durante os días de vacacións...agora miro atrás e parece que non dou encaixado tódolos acontecementos ordeadamente...o futuro inquédame e moito, espero saber afrontalo con entereza. Estou de volta!!! saúdos a todos

Cara a fin do mundo...

2007-06-20T23:06:00.000+02:00

Todos comezamos algunha vez unha viaxe, unha viaxe chea de ilusións, de expectativas, de soños...unha viaxe cun fin...unha viaxe na que rimos, choramos, saltamos, tirámonos, descansamos, gozamos, vivimos...Pero ó fin e ó cabo sempre coa ilusión de ser felices. As viaxes sempre nos deixan bos recordos, momentos inesquecibles que alguén pideu que sucederan para que xamáis escapen da nosa memoria, momentos para "gardar no corazón ca dor do irrepetible", eses recordos son os que van conformando unha viaxe...unha viaxe que non quero que remate, unha viaxe cara a fin do mundo...

Afillada

2007-06-18T23:58:00.000+02:00

Cada día está máis guapa...e a min caeseme máis a baba...e máis cando me din que se parece a madriña...

IV Xuntanza da Muller Rural de Vila de Cruces

2007-05-23T12:11:00.000+02:00

Xa logo chega a Festa do Galo de Curral... Este ano retrasasado polas eleccións municipais, celebrarase o 10 de xuño en vez do último domingo de maio coma viña sendo habitual... Pero o motivo do meu post non é falar desta festa, senón dunha Xuntanza que se fixo hai case un mes en Portodemouros, falo da IV Xuntanza da Muller Rural de Vila de Cruces. Unha xuntanza de tódalas asociacións de mulleres que existen no concello, unhas duascentas mulleres xuntas sen homes!!! (a excepción do cantante do dúo Nebraska, o pulpeiro, e o alcalde). Houbo concurso de postres e concurso de baile, ademáis (como non!) dun gran xantar... A organización correu a cargo da Asociación de mulleres rurais de Insua-Duxame-Portodemouros da que moi orgullosa formo parte. Aquí quedan as mostras das nosas propostas de postre (por unha parte o Galo de Curral e por outro o Topolino ou Mickey Mouse!)

Aquí a foto de tódalas mulleres participantes nos diferentes postres, podemos ver a orixinalidade e o traballo dalgunhas destas delicias...

A xornada deixounos bos momentos, aquí deixo unha pequena mostra do ben que o pasamos...

Comendo por exemplo.....porque con canta postre houbo a fartar!!!

Aínda que despois espelimolo ben co concurso de baile....

Tamén os máis cativos pasarano en grande....

Agora xa toca preparar a próxima gran festa.....estas mulleres xa están pensando nelo...porque o importante é pasalo ben!!!

A Fraga de Catasós

2007-05-12T13:15:00.000+02:00

Hai poucos lugares en Galicia que estén catalogados pola Xunta como Monumentos Naturais, poir moi preto de nós, no Concello de Lalín podemos visitar a Fraga de Catasós, tamén coñecida como a Carballeira de Quiroga.

Na parroquia de Santiago de Catasós descubrín estes carballos e castiñeiros considerados dos máis altos de Europa. Chegan a superar os 30 metros de altura e os 5 metros de diámetro, e as súas raíces contan con centos de anos de vida...unha marabilla natural.

Na mesma Fraga atopamos un pequeno regato, no que polo seu transcorrer existen dous muíños de auga, e seguindo o camiño chegamos o Pazo de Quiroga, casa señorial onde a escritora Emilia Pardo Bazán inspirouse para escribir a súa novela "Los Pazos de Ulloa".

Ben seguro que a escritora se achegaría aquela carballeira, naqueles tempos propiedade do pazo, e sentada baixo as inmensas árbores escribía escoitando o cantar dos paxaros...un lugar que inspira, un lugar para perderse e respirar naturaleza.

O Burro

2007-04-24T23:14:00.000+02:00

Este é o noso Burro, sempre me pareceu curioso que nunca tivo un nome, simplemente era e é o Burro. Así como as vacas sempre se lle chamou dalgunha maneira, o burro non. O porqué non che sei... Por exemplo nomes de vacas que eu recorde foron: a rubia, a linda, a pinta, a careta, a jallarda, a toura, a loura, a teixa, a xovenca, a paloma... E de cans: pancho, fidalgo, trosky, laica, ney, chispa, toby, casquete... Supoño que o burro foi Burro porque só houbo un e non había que diferencialo. Non sei canto pode chegar a vivir un Burro, pero éste eche moi vello, vamos... eu recordoo de toda a vida. Sempre cargado coa herba ó lombo...e cunha mirada que semellaba triste...eso sí patear patea ben... Unha raza en extinción, un animal característico das nosas aldeas, e que me recorda moito a infancia... Un día pola costa que vai da casa do Barqueiro en Vilar ata Souto subimonos nun burro tres fedellos, non lembro canto tempo aguantamos alí enriba só sei co final rematamos os tres no chan...¡pobre burro! tempos aqueles...

Feliz cumpreanos Papá!!

2007-04-11T21:44:00.000+02:00

Quen merece máis ca el dun pequeno oco na rede no día do seu 66 cumpreanos. Por ser un verdadeiro traballador, por dicir sen palabras todo o que unha necesita saber, por mostrar sempre un apoio, e por ser meu pai.

"Corría o ano 1974. Tras regresar de Francia, onde él traballou nun lugar preto de París, chamado Poissy, naquelas condicións que só os emigrantes coñecen, Ramón volvía a Galicia. E foi naquel ano, cando tralas duras batallas sufridas lonxe da casa, e despois de todo o traballado e por suposto aforrado, chegou a Compostela e comezou a carreira máis longa da súa vida, a de taxista. Con esa "Licencia Municipal de Auto-taxi nº 44", da que fora propietario anteriormente un tal Marcelino Vazquez Bello (segundo di o documento expedido dende o "Excm. Ayuntamiento de Santiago de Compostela a fecha de 17 de mayo de 1974"), Ramón fixo milleiros e milleiros de Kilómetros (chegando nunha viaxe ata Suíza). Dous anos máis tarde casaba con Celsa, miña nai, na Igrexa Parroquial de Santo Tomé de Insua (Vila de Cruces) de onde os dous eran naturais... ó resto da historia foi facéndoa o amor."

O da foto é un de tantos coches que foron taxis nº 44, penso que este é un 504, pero igual alguén que entenda máis pódeme correxir. O que descrubín con esta foto é que os taxis en Santiago antigamente eran negros! cando na actualidade son brancos... unha curiosidade...

A fervenza do río Toxa

2007-03-27T00:09:00.000+02:00

A natureza deixanos estas imaxes en lugares tan cercanos a nós que ás veces sorprendome de tantas maravillas que temos ó lado da casa e que nin apreciamos. O sábado visitei en boa compaña este idílico lugar, a fervenza do río Toxa, parece aquel sitio na que os protagonistas dunha famosa peli se bañaban espidos.. un paraíso cercano.

O río Toxa é un afluente do Deza, a súa vez afluente do noso Ulla, e este lugar está no corazón da comarca dezá, entre os concellos de Vila de Cruces e Silleda. Neste punto o Toxa cae nunha fervenza de 30 metros de altura, considerada a de maior altura de Galicia, e achegandote a ela xa notas esa continuo orballo na cara, é impresionante, á vez que escoitas ese rumor da auga correndo polas pedras pulidas polo tempo. A paraxe que a rodea é un zona chea de carballos, sobreiras, xestas, toxos...en fin natureza en estado puro...Unha ruta de sendeirismo comeza neste lugar e pasando pola Carixa, en Merza, remata no Mosteiro de Carboeiro, unha xoia do románico que garda o espírito misterioso doutros tempos..

Un lugar pra visitar, recoméndovolo.

Xa esta aí a primavera...

2007-03-19T22:59:00.000+01:00

Sí non é un anuncio do Corte inglés, é que xa está aí a primavera, aínda que volva o frío... as árbores xa nos deixan estas imaxes...
Nesta yemeira (ou como se chame) de pequena cando chegaba este tempo subiame a ela, e sentada nas súas pólas poñíame a ler algún libro. Moi cerca estaba a nosa cabaña, unha de tantas que fixemos de nenos en Vilar, pero a última foi a mellor... toda rodeada de táboas de madeira e con ventanas, e incluso cortinas!!despois tiñamos a nosa barra, e unha mesa de ladrillos e táboas...libros, as nosas comidas... agora só queda o sitio dela, pero sempre que paso por alí recordo aquelas primaveras e aqueles veráns de calor debaixo das uralitas da nosa cabaña.

Rally de Carretillas (Vila de Cruces)

2007-01-30T22:45:00.000+01:00

Se a I edición do Rally de Carretillas en Vila de Cruces foi todo un espectáculo, preparémonos pro Rally do 2007.

Os asistentes a esa primeira edición, celebrada o 5 de agosto do pasado ano, poidemos comprobar o gran éxito que supuxo superando tódalas expectativas de participación e de público. De feito poucas veces vin tanta xente camiñando polas rúas de Cruces ou concentrada na praza antes do inicio das probas vendo as carretillas tuneadas. A rúa principal estaba ateigada de xente fervorosa por ver os participantes subir a costa do pavillón, na que foi a primeira proba do rally, e que demostrou a velocidade dos "vehículos" e as mañas dos seus pilotos. A segunda foi a proba de habilidade no prado, onde realmente os participantes tiveron que mostrar a súa valía para superar diversos obstáculos, acabando máis de un polo chan. Finalmente a terceira, foi a última e definitiva proba, que nos deixou coñecer o nome dos gañadores. Ésta consistiu nunha disputada carreira pola rúa Vázquez no que o equipo formado por Moncho García e César Vila logrou a primeira posición.

O I Rally de Carretillas en Vila de Cruces deixounos a todos moi bo sabor de boca, algo que sen dúbida hai que agradecer a organización do mesmo (Javier Pampín, Xesús Alén, Alfredo Blanco, Félix Rodríguez e Ignacio Chorén foron os patróns que levaron o timón do buque). Ademáis de asistir a unha competición sen precedentes, vimos a orixinalidade das cerca de 20 carretillas tuneadas e dos seus pilotos e escuderías. Agora só queda prepararnos para a próxima edición que de seguron non defraudará, xa comeza a conta atrás...

P.D. Explicación da foto: fotografía realizada e arranxada por Rocío Sánchez Penas (fotógrafa profesional), está claro que as pintas que levo non son de ensaio de proba carretilleira máis ben estabamos preparando a cea un sábado pola noite e tocoume ir por leña... se eu chegara a participar neste rally jejej xa podían tremer todos que a escudería Mercedes está claro que é a mellor!! Veña dende aquí animo a todos a participar!

O Ferry de Portodemouros

2007-01-17T21:35:00.000+01:00

Corría o ano 1968 cando, trala construcción do encoro de Portodemouros, sete pontes sobre o río Ulla quedaban asulagadas. Xentes que cruzaban a diario o río para ir ver os seus familiares ou amigos por unha pequena ponte quedaban illados en cadansúa ribeira da presa. Os veciños protagonizaron intensas protestas en plena ditadura franquista, que foron silenciadas pola opresión das autoridades da época.
Un tráxico suceso, acontecido no 1972, fixo que se retomaran as protestas. Cinco mozos de Loño (parroquia de Vila de Cruces) regresaban dunha romaría, e cruzando o encoro nunha pequena barca perderon a vida.
Xentes dos concellos de Santiso e Vila de Cruces, e tamén de Arzúa, Melide e Agolada fixeron frente o que se recorda como as primeiras movilizacións sociais da zona, querían volver estar comunicados polas antigas pontes. Homes e mulleres, manifestáronse e chegaron a pecharse na central eléctrica, un párroco da zona encabezaba estas movilizacións.
Así foi como naceu o servizo de ferry que une hoxe en día as parroquias de Beigondo, en Santiso e a de Loño, en Vila de Cruces. É o único ferry de augas interiores que existe en Galicia. Esta embarcación funciona 24 horas ó día tódolos días do ano, e pasar por ela é de balde. 10 empregados traballan na mesma. A viaxe no Ferry cruza os catrocentos metros que separan as dúas aldeas, evitando un rodeo pola estrada de ata 30 km.
Tras tres décadas funcionando a Barcaza de Portodemouros acaba de ser reformada pra aumentar a súa capacidade de transporte. Os principais beneficiarios son os labregos que debían pasar unha odisea para ir facer o seu traballo nas leiras do outro lado do encoro. Tralas reformas realizadas, as dimensións do Ferry pasaron de 7´5 metros a 13 e agora pode transportar 20 toneladas. Se antes pasaban tres coches, hoxe poden ir cinco e os viaxeiros en cuberta seguen sendo como máximo 12.
A embarcación realiza unha media de 20 viaxes, aumentando a fin de semana con turistas e mozos que cruzan o encoro para saír de festa, como noutros tempos, pero agora máis seguros. Polas noites un sistema de sirena avisa os empregados da Barcaza.
Despois de mes e medio parado por reformas o Ferry de augas interiores volve a funcionar. Aquela Barcaza que sustituiu daquela as vellas pontes asulagadas polo encoro de Portodemouros, acabou converténdose hoxe en día en atractivo turístico.

(Arranxo da reportaxe sobre o Ferry que se emitiu nas Quimbambas da Radio Galega)
...............................
"Pontes, aldeas, lugares, casas, camiños, tamén soños... toda unha vida de humildes campesiños e campesiñas quedou baixo este encoro que a diario cruzamos os veciños destas parroquias e que nos nubla os ollos con brétemas que non nos deixan ver o camiño"
...............................

A xente do Extrarradio

2006-12-20T00:02:00.000+01:00

Que mellor época que o Nadal pra xuntar a toda esa xente q pasou e sigue pasando cada fin de semana polo Extrarradio. O lugar (o 16 -rúa de S.Pedro-) e a comida, un éxito, grazas á producción de Concha de la Fuente. Non faltou detalle: carne ó caldeiro, calamares na súa tinta, revolto de setas, polbo á feira, empanada....postres varios e por suposto, licor café.

Ademais dos colaboradores como Martin Pawley, Modesto del Río ou María Yáñez, os técnicos Xabier Facal e Ramiro, os presentadores Belén Regueira e Eduardo Herrero, a productora Concha de la Fuente (botouse en falta a ex-productora do Extrarradio Susana Casal), estaban todos eses becari@s que acolleu sempre tan ben o equipo do Extrarradio, dende Raquel Atanes ata os actuais Juan e Raquel Miranda, pasando polas Supernenas do Extrarradio durante o verán (Noa García, Leticia Miranda e eu mesma) e Gustavo Busto que se despediu o pasado domingo. Todo un equipo... pero sobre todo moi boa xente e auténticos profesionais.

A cea serviu para recordar grandes momentos do programa e grandes gafadas que tivemos todos... aínda que quizáis se leve a palma aquelo de "Porno para todos" jeje. Trala cea, noite santiaguesa... pero eso xa é outra historia...

A familia da avoa

2006-12-13T21:59:00.000+01:00

Esta sí que é unha foto con historia... aquí podemos ver tres xeracións... esta era a familia de miña avoa Ramona (a primeira pola dereita), seus irmáns, seus pais, súa tía e seus avós... Dos retratados nesta fotografía só coñecín a ese rapaz máis novo de ollar triste, meu tío-avó Xosé quen emigrou a Bos Aires e volveu a Galicia pra pasar os seus últimos anos de vida.
Tenme mérito velos así tan arregladiños, debía ser un día de festa en Outeiro (Portodemouros), quizáis o San Ramón... os homes cos seus sombreiros e as súas garavatas... as mulleres cos seus mellores vestidos ou saias e con claveles na man... Despois irían á misa, ás bailar e a comer o Santo como manda a tradición... quizáis nunha desas bailas miña avoa coñeceu a meu avó...
O máis bonito é pensar que cada unha destas persoas que pra min parecen sacados dun libro ou dunha película antiga, semellando tan lonxanos o noso tempo, cadanseu conta cunha longa historia detrás pola que merecen ser recordados. Cada un deles fixo a súa vida, a maioría lonxe do pequeno Outeiro, onde algúns volveron e outros non... Pero todos partiron do mesmo lugar e percorrendo diferentes camiños escribiron a súa historia e no recordo pervivirán.

2006-12-06T23:49:00.000+01:00

Isto de buscar no baúl dos recordos, traeme
cada día máis sorpresas, non lembraba esta
poesía que escribín para a revista do colegio, xa fai uns cuantos anos... pero alegreime atopar esta e outros contos... polo visto o meu amor pola terra xa vén de sempre. Pois vou deixar aquí esa poesía que lle adiquei as Cruces e que se publicara na revista, ten os seus fallos por suposto e recordame algo o himno que creo que fixera Neira Vilas.

A MIÑA TERRA

Terra de milenarios cruceiros,

terra de proveitosos labradíos,

terra de traballadores campesiños,

terra de silenciosos amoríos.

Comarca enxebre, mestura de inquedanzas,

comarca enfeitizada, rodeada por tres ríos:

Ulla, Arnego e Deza bañan estas terras

enriquecéndoas de vida e colorido.

Terra de emigrantes que choran por ela,

sentíndose orfos nunha terra allea,

choran lonxe, recordan historias vellas,

historias que a nai contaba preto da lareira.

Antigos pazos, señoriais casas de pedra,

hórreos cheos de millo, froito de bos colleitas.

Húmildes campesiños traballan e enchen a palleira

viven sen ruídos, descansan nas carballeiras.

Orballo da alborada caído nas devesas,

mañás frías e tardes nas raxeiras,

pequenas leiras ou inmensos piñeirais,

son diversas paixases destas miñas terras.

Brancos mantos ou cores amarelas,

árbores en flor ou xente na sega,

así van pasando os días, as xeiras,

ó longo do ano nestas miñas terras.

Dende o máis alto monte, o pico da Madanela,

dende o cal podes ver tódalas campeiras,

ata o encoro de Portodemouros, centos de eiras

verás, percorrendo as súas ancestrais aldeas.

Festas de ledicia, festas tradicionais,

todo o verán populares romarías

nunca han de faltar, tanto as Pedras

en Carbia como en Piloño as Marías.

As meigas enfeitizaron estas paisaxes,

cargadas de tradicións, cargadas de lendas,

ó son das gaitas cántalle a miña alma

e choraría por ela se lonxe tivera que estar.

Vinteoito parroquias son, cada cal coa súa igrexa,

compoñen esta Vila de Cruces, ¡berce meu!

compoñen esta fermosa terra.

Afillada e madriña

2006-12-05T00:32:00.000+01:00

Esta é a nena dos meus ollos, miña afillada LIDIA, q cousa máis bonita...

....e na miña búsqueda de fotos antigas aquí atopei a súa nai, que é para riza-lo rizo a afillada de miña nai, está é miña prima Pili de pequena xunto a un cuxiño na súa casa en Carbia, q linda tamén...

A taberna de Seixo

2006-11-24T00:26:00.000+01:00

Ás veces penso como me gustaría poder ver por unha ventaniña cousas que nunca chegei a vivir, regresar a un pasado que para min só vive grazas as fotos, e polas palabras dos maiores. Encantaríame ver por un momento como era un inverno de 1968 na taberna do avó, persoa que nunca puden coñecer, e ó ver esta foto podo polo menos imaxinalo.
Imaxino un día de inverno, deses nos que o sol fai presenza, e aloumiña ós veciños paseando por camiños, as vacas pacendo no terreo grande, o Ney ladrandolle ó mico, a humidade da noite esbarando pola pedra das casas, as augas frías do regato de "Bajai", as follas caídas no chan, os couchos pola eira que aínda non se apañaron, as caixas de cervexa apiñadas diante da taberna, e o sorriso amable dun matrimonio detrás da barra..

ABRAZOS...

2006-11-16T00:57:00.000+01:00

Abrazos gratis! eso é o que fai en Barcelona, e en máis cidades repartidas por todo o mundo, unha especie de asociación na que persoas voluntarias se adican a pasear pola calle regalando abrazos a xente q os quere.. en fin.. .. a verdade é q a iniciativa é bonita.. pero di tanto da triste realidade... faltos de afecto... a xente agradece o abrazo dun completo descoñecido...

Está claro que unha boa aperta alegra a calquera, pero máis cando vén da persoa que queremos. Supoño q todos recibimos algunha vez ese abrazo que nos emocionou, q nos dixo sen palabras tantas cousas...sí... pois en días oscuros coma este quen non recorda un deses abrazos e os bota en falta... mais, como me dixeron unha vez, recordar o pasado só nos debe valer para mellorar o presente e o futuro... tereino en conta... así é todo, volvendo o tema, simplemente quero mandarvos internáuticos abrazos para todos!!!!!

Do "Extrarradio" ás "Quimbambas"

2006-11-11T17:29:00.000+01:00

Case podería asegurar que durante 4 anos de carreira non aprendín tanto, nin vivín tanto o que significa a profesión de xornalista como o fixen este vrau pasado traballando no "Extrarradio" (programa dos fins de semana da Radio Galega), a experiencia foi xenial e a xente ca que me atopei tamén, debería agradecerlles todos esos días de traballo na radio, así como as nosas saídas co programa a diferentes sitios de Galicia: Caldas, Boiro, Porriño... e Viveiro(jeje esa foi a mellor ¡esa romaría do Naseiro!). A miña despedida do "Extrarradio" foi o 30 de setembro.. pero agora polas maravillosas voltas que da ás veces a vida regreso con máis gañas que nunca a Radio Galega, e para facer todo o mellor que poida o meu traballo, múdome o programa das tardes "As Quimbambas" e con moita ilusión comezo este ano de traballo, coa ilusión de aprender moitísimo máis e coñecer a fondo o espectacular mundo da radio... porque este medio ten algo especial...sí...estou convencida. A radio chega a nós alá onde estemos e sempre temos esa compañía misteriosa, esa cálida voz de alguén que máis lonxe ou máis preto de nós esta desexando que a escoitemos...

Próximo destino RADIO GALEGA, parada "AS QUIMBAMBAS":

As Quimbambas é o magazine que nos acompaña cada tarde na Radio Galega. A nosa meta é a de ser a mellor compaña, un punto de referencia para o entretemento, a diversión e a información. Un tempo de radio no que todo ten cabida, desde as entrevistas a persoeiros de actualidade até os faladoiros.
Na nosa vocación de ser tamén un servizo público temos seccións semanais para temas de interese xeral coma os maiores, a saúde, o consumo ou as fraudes. Estamos sempre á última para falarlles dos espectáculos teatrais, do cine e da música que andan por Galicia. Da imaxinación do noso equipo pode xurdir calquera cousa, desde o humor até un divertido concurso. Con estes ingredientes e moitos máis estamos cada tarde acompañándoos na Radio Galega de luns a venres entre as cinco e as oito.
Susana Rois conduce o magazine.

O MAGOSTO EN DUXAME

2006-11-06T21:04:00.000+01:00

"Por san Martiño faise o magosto con castañas asadas e viño ou mosto"

A verdade é que os galegos somos festeiros onde os haxa, porque sempre temos escusa pra facer unha festa. Este venres, en Duxame, tiven a oportunidade de vivir unha desas festas que non se perden e que teñen algo de lembranza de vellos tempos e de unión entre os veciños, digo esto polo significado que ten en sí o magosto e que buscando pola rede atopei..contovos:

"O magosto trátase dunha comida comunitaria e ritual que reforza os vencellos comunitarios do mundo rural galego; ten un carácter alegre e de acción de gracias polos froitos recolleitos, así coma de homenaxe ós castiñeiros e as castañas (certo é porque pra xuntar en Duxame a máis de 120 persoas pa cear e comer castañas.. e o de carácter alegre, pra iso só fixo falta escoitar o dúo "Patxi e cia"jeje). Segundo crenzas antigas a castaña era como un símbolo da ánima dos defuntos. Tradicionalmente outono, castaña e defuntos aparecen asociados na festa dos magostos. Enténdese que cada castaña comida é unha alma liberada do purgatorio. Dise tamén que despois da festa as almas viñan a quentarse nas brasas das fogueiras, polo que cumpría deixar algo de castañas para a parroquia dos mortos." (Interesante, non sí?)

Entre lusco e fusco

2006-10-31T18:56:00.000+01:00

Este horario deprime a calquera, é de noite seguido!!! co bonito que eran ós atardeceres de verán na aldea.. aquí un deses días de agosto. que morrían pouco a pouco pra recibir o luar en Vilar (Insua)...

BADLANDS

2006-10-30T23:34:00.000+01:00

Escúchame, nena.
Hablo de un sueño.
Tratas de hacerlo real.
Te despiertas por la noche
con auténtico miedo.
Te pasas la vida esperando
un momento que no llega.
No pierdas el tiempo esperando
Malas Tierras.
Has de vivirlo cada día,
mientras el corazón roto
es el precio que has de pagar.
Siempre empujando hasta que lo entiendan
y estas Malas Tierras empiecen a tratarnos bien.

Bruce Springsteen

Así comezo o meu novo blog, coa mesma letra desta canción coa que empezara o space do mesenger. E porque a volvo escoller? porque esta letra volve a dicir moito do meu estado de ánimo e ¿quen non se sentiu así algunha vez? E porque comezo hoxe un blog? quizais porque necesite expresar dalgunha forma as cousas que vexo, que me pasan e que sinto, e para adentrarme algo máis neste fascinante mundo dos blogs. Espero que vós guste e que me deixedes a vosa firmiña. Máis nada.

"Debes vivilo cada día,
mentras o corazón roto é o prezo que has de pagar.
Sempre empurrando ata que nos entendan
e estas Malas Terras comecen a tratarnos ben."